It's Christmas soon

Dopiero przeżywaliśmy Thanksgiving, a już na ulicach można zobaczyć ustrojone świątecznie domy. Uwielbiam święta ale uważam, że to chyba jednak lekka przesada. Z drugiej strony miło się patrzy na oświetlone na kolorowo domy i ulice. Po tylu dniach wolnego trzeba znowu wrócić do pracy. Ciężko było wstać rano, oj ciężko. Tym bardziej, że do późna plotkowałyśmy razem z Ala, nie mogłyśmy spać. W środę jest Rockefeller Center Tree Lighting Ceremony i chciałabym pojechać ale niestety pracuję. Muszę zagadać hostkę, może przejmie moje obowiązki w środowy wieczór. Jak nie, wybiorę się w jakiś inny dzień zobaczyć choinkę, trudno. Tak to wyglądało rok temu.

You may say I'm a dreamer

But I'm not the only one

I hope someday you'll join us

And the world will be as one

Thanksgiving

Dużo słyszałam o tym dniu jeszcze przed przylotem do Stanów. Thanksgiving, czyli święto dziękczynienia obchodzone jest w ostatni czwartek listopada. Większość wówczas ma 4 dni wolne od pracy, szkoły są pozamykane, jest to czas na spędzenie go z rodziną i przyjaciółmi. Myślę, że każdy z nas widział w jakimś amerykańskim filmie jak ludzie tutaj obchodzą to święto, a na pewno już każdy wie, że na stole MUSI znaleźć się indyk. Oprócz tego doszło jeszcze kilka obowiązkowych potraw takich jak słodkie ziemniaki, które były moim faworytem, normalne tłuczone ziemniaki, kukurydza, sos żurawinowy, chleb z grzybami mocno przyprawiony i kilka innych pyszności ale najważniejsze chyba zaraz o indyku jest pumpkin pie, najczęściej serwowane z bitą śmietaną i lodami. Moja hostka jest mistrzem gotowania i pieczenia, wszystko było niesamowicie pyszne. Obiad zjedliśmy razem z jej rodziną i moją koleżanką, która zostaje u mnie na tydzień. Było naprawdę miło i przede wszystkim świątecznie. Gdy pomagałam hostce w przygotowaniach czułam świąteczną atmosferę. Dzisiaj tzw. Black Friday czyli zakupowe szaleństwo. Odbywa się zawsze po Thanksgiving i dla wielu ludzi to okazja kupienia czegoś po bardzo niskich cenach. Ale wiadomo, że im niższe ceny, tym więcej ludzi, a im więcej ludzi tym więcej zamieszania w sklepach. Ja raczej się nie wybieram na łowy. Ten weekend jest też najgorszym czasem na wyjazdy i ogólnie jazdę autem. Hostka mówiła mi, że trasę, którą zazwyczaj pokonuję w 20 minut w weekend może się to przedłużyć nawet do 3 godzin! Dużo ludzi wyjeżdża stąd korki na drogach, tłumy na lotniskach czy stacjach kolejowych. Wczoraj  byłam na Macy's Parade w NYC z tym, że nie widziałam całej. Musiałam lecieć na Penn Station odebrać koleżankę z wielkimi bagażami. Ledwo doszłyśmy do metra z tym wszystkim, musiałyśmy wyglądać komicznie. Kiedy w końcu znalazłyśmy się na Grand Central, takie tłumy jakie tam zobaczyłam nie widziałam nigdy. Żeby spojrzeć na tablicę odjazdów musiałam się pchać pomiędzy ludźmi, którzy stali w kilkunastometrowych kolejkach do kas biletowych. Przy automatach z biletami nie było lepiej. Ja w Stamford kupiłam już sobie round-trip ticket ale moja koleżanka nie miała. Stała w kolejce koło 40 min! Paranoja. Do jednego pociągu już nas nie wpuścili, bo za dużo pasażerów było, wleciałyśmy do następnego i całe szczęście znalazłyśmy jakieś 2 miejsca. Ściśnięte, zmęczona, obładowane bagażami dotarłyśmy w końcu do Stamford. Kilka zdjęć z parady.

time's running out.

Nie mogę uwierzyć, że minął już trzeci miesiąc odkąd jestem w Stanach. Czas leci bardzo szybko, może nawet za szybko... Wczoraj była wielka premiera The Twilight Saga: Breaking Dawn part 1 i szczerze? Nic szczególnego. Ale może zacznę od początku. Wybrałam się wczoraj z koleżanką bardziej spontanicznie do kina, więc jak już przyjechałyśmy chciałyśmy zobaczyć Bellę i resztę Cullen'ów w najnowszej części Zmierzchu. Pomijając to, że kolejka była niesamowicie długa, ludzi czekających na wejście na górę do sal jeszcze więcej to okazało się, że bilety są wyprzedane na dwa następne seanse, więc musiałyśmy czekać na trzeci z rzędu. Poszłyśmy coś zjeść, spotkałyśmy znajomych, którzy też wybierali się do kina, z tym, że na inny film, więc jakoś te dwie godziny zleciały bardzo szybko. I wtedy się zaczęło.. wróciłyśmy do kina i zastałyśmy tam trzy razy dłuższą kolejkę oczekującą na wejście. Załamałyśmy się, bo było już po 9, a seans zaczynał się 9:15. Czekałyśmy tam dobre 15 min, kiedy przemiła dziewczyna stojąca za nami, widząc nasze bilety powiedziała, że ta kolejka czeka na inny film, a my możemy wejść bez kolejki, bo już jesteśmy spóźnione! Poleciałyśmy więc z Giną na sam przód kolejki. Oczywiście musiałam wyrzucić moją kawę, którą dopiero co kupiłam i inny napój, który kupiłam do obiadu. Nie rozumiem, ostatnio jak byłam w kinie miałam ze sobą kawę i jakoś nie było problemu.. Nigdy nie wiadomo co im strzeli do głowy. No więc poleciałyśmy na sale, wchodzimy i całe szczęście trwały jeszcze reklamy ale.. nie było miejsc wolnych! Były co prawda tylko dwa, jakby specjalnie dla nas ale na dwóch końcach sali. Postanowiłyśmy więc usiąść razem na podłodze na samym tyle, bo wszystko było stamtąd widać, ale niestety pracownik kina powiedział nam, że to nie przejdzie, więc tym samym ja zajęłam miejsce na samym tyle na potrójnych siedzeniach z.. dwoma kolesiami haha. Tak swoją drogą zastanawiam się co ich skłoniło to kupienia biletów na Twilight i przyjścia razem. Co najciekawsze, przez cały film komentowali wszystko, widać, że obeznani w temacie. Gina natomiast wylądowała gdzieś bliżej ekranu. Najlepsza była reakcja dziewczyn, które stanowiły 90% sali, gdy jako pierwszy na ekranie pojawił się Jacob, a raczej jego klata. Słychać było piski, gwizdy, wzdychanie. O dziwo nie było aż takiego poruszenia przy postaci Edwarda. Moje zdanie na temat filmu? Momentami śmieszny, momentami... nudny! Z racji tego, że byłam zmęczona po popołudniowym spędzeniu czasu z Katyą mogłabym zasnąć spokojnie przy niektórych partiach filmu. Nie było źle i nadal zamierzam zobaczyć Breaking Dawn part 2. Dzisiaj Ala, koleżanka z Polski zawita do sąsiedniego miasta, więc popołudnie spędzimy razem. Jutro wielka parada w Stamford, a ja raczej nie pójdę. Pracuję. Chciałabym zabrać Katyę ale ona raczej nie jest zainteresowana tym. Może się uda, mam nadzieję. A za tydzień Boston, MA!